ในสังคมศักดินาของจีนในอดีต โดยเฉพาะ นางรำ – นางเพลง ในราชสำนัก หรือของขุนนางชั้นสูง มีค่านิยมยกย่อง ผู้หญิงที่มีเท้าเล็ก จนเป็นสัญลักษณ์ของเสน่ห์เพศหญิงอย่างหนึ่ง
ค่านิยมเรื่องเท้าเล็ก เริ่มปรากฏในราชวงศ์หมิง (ค.ศ.1368 –
1644) สืบต่อมาจนถึงราชวงศ์ชิง (ค.ศ.1644 –
1911)
การมัดเท้าผู้หญิง
จะเริ่มตั้งแต่วัยเด็กประมาณ 5 ขวบขึ้นไป
จนขนาดเท้าเล็กเพียง 3 – 4 นิ้ว
ผู้หญิงที่มีเท้าโต
จะถูกรังเกียจเป็นชนชั้นบ่าวไพร่
จนหาคู่ครองยาก
แต่สำหรับชุมชนคนฮากกา ที่อาศัยอยู่บริเวณเทือกเขาสูง ผู้หญิงฮากกาต้องรับผิดชอบทำงานหนักทั้งนอกบ้าน
และในบ้านทุกอย่างตั้งแต่วัยเด็ก
จึงมีเท้าโตเร็วตามธรรมชาติ
จนไม่สามารถเข้าสู่กระบวนการมัดเท้า
ตามค่านิยมของสังคมจีนยุคสมัยนั้นได้
|

